Delegeren of sturen, wat is nou de kunst van leidinggeven?

Sinds enkele weken zit ik in een training over leidinggeven, waarbij het nieuwe leren gehanteerd wordt: e-learning door middel van webcam modules. Is voor mij persoonlijk weer eens wat anders dan als trainer voor de groep te staan, maar des te leerzamer om aan de slag te gaan met mijn persoonlijke ontwikkeling op het gebied van leidinggeven.

De training begon met het in kaart brengen van jouw eigen voorkeuren in de context als leidinggevende. Binnen situationeel leidinggeven wordt er onderscheid gemaakt in vier stijlen: sturen, overtuigen, ondersteunen en delegeren. En ook deze keer is er enorm veel diversiteit in de groep, zodat er verschillende talenten en voorkeurstijlen aanwezig zijn. Alhoewel, de delegerende manier van leidinggeven scoorde wel opvallend laag in de groep. Wellicht niet heel verassend bij een accountantskantoor?

Vertrouwen

Tijdens de training moest ik dan ook al snel denken aan de volgende uitspraak: ‘Leidinggeven aan professionals? Niet doen!’. Een opmerking die ik nu beter kan plaatsen. Mijn inziens is een professional goed in zijn vak en (intrinsiek) gemotiveerd om zijn werk te doen. Die hoef je dus niet te sturen of te overtuigen. Wellicht hier en daar ondersteunen, maar vooral vertrouwen geven. De ruimte geven om zijn eigen ding te doen, zich te ontwikkelen en te leren van zijn of haar fouten. De Fransen zouden zeggen ‘laissez faire’, oftewel laat het los.

Vervolgens bedacht ik, dat vertrouwen geven en loslaten mij persoonlijk goed af gaat. In ieder geval gemakkelijker dan sturend en instruerend leiding geven. Waar gelijk mijn valkuil werd blootgelegd, want een nieuwe medewerker moet je toch eerst gedetailleerd en middels instructies de taak uitleggen. Het is tenslotte fijner om vertrouwen te ervaren van jouw leidinggevende, als je ook eerst goed uitgelegd hebt gekregen wat er van je wordt verwacht.

Want je kunt toch pas taken loslaten en delegeren, zodra je voldoende vertrouwen hebt in het feit dat de ander de taak  goed kan afronden? Of heb je gewoon sowieso vertrouwen in de ander, dat wanneer diegene er niet uitkomt of tegen moeilijkheden aanloopt, de ruimte voelt om dit te vragen? Zo zie je maar weer, werken in een team en met mensen, is nog niet altijd zo gemakkelijk… Net als het geven, dan wel krijgen, van vertrouwen.